Search

Travel The world with boardsports

Boardgirl Who loves Travel

Update 10#

Afgelopen zomer, een zomer waarbij ik absoluut niet de persoon was die ik normaal altijd zou moeten zijn..De plek waar ik mijn zomer in 2016 ook heb doorgebracht, heeft mij na zo’n lange tijd veranderd. Ze zeggen dat je jezelf eerst moet verliezen of verdwalen om dan vervolgens jezelf te vinden. Dat klopt wel een beetje in mijn geval. Maar eigenlijk dan ook weer niet als ik voor de 2de keer op datzelfde plek vast zat, alsof het een gevangenis was en me er compleet verloren voelde. Hierdoor ging ik meer nadenken aan Oostenrijk, het makkelijker, stressloze leven en het snowboarden. Hoe langer ik er aan dacht, hoe meer ik er naar verlangde. En dan met name op het moment dat ze mij met geen mogelijkheid het land niet lieten uit gaan. En zat ik er totaal nog eens 12 extra dagen vast in een land waar ik zat van was, vanwege de plek.

received_1215429458490836~2-1404549285..jpeg

Ondertussen dacht ik ook veel aan hoe graag ik mijn eigen backpack reis zou willen maken met niet te vergeten het wakeboarden & kitesurfen. Of toch die studie, waardoor ik weer in Nederland terechtkom ? Maar iets houdt me tegen en diep van binnen weet ik precies wat dat is. En plannen maken schijnt blijkbaar niet echt mijn ding te zijn. En misschien moet ik het ook niet meer gaan doen. Want uiteindelijk laten we het zo zeggen dat mijn plannen dan weer drastisch om worden gegooid.

Ik zit nu alweer een aantal weken terug in Nederland. Terugkijkend waarop ik niet bepaald mijn beste zomerseizoen ooit heb gehad en ik totaal niet mezelf was..In die zes maanden zocht ik een andere levensstijl voor het wakeboarden grotendeels. Ik wilde iets bewijzen en laten zien, moedig genoeg zijn om iets te doen waar ik veel te veel om geef, maar elke keer viel ik weer van de rail…en mensen om me heen haalde me naar beneden, maar ik stond weer op, keer op keer! Tot heden nog altijd eigenlijk. Als ik terugdenk aan dat ik alweer bijna 4 jaar terug, in 2015 in Italie, terwijl ik in de Adriatische zee lag te dobberen elke avond weer, ontdekte wat ik echt wilde en het meest belangrijke, wie ik wilde zijn. Mijn weg had ik uitgestippeld en de jaren er na werd het steeds uitgebreider. En alles wat ik gedaan heb sindsdien, deed ik eigenlijk alleen maar voor de passie die ik heb voor de sporten, de reizen en voor de weg waar ik naar toe wil. Ik moet ook toegeven dat het nu absoluut niet makkelijker meer is.

Ik viel volledig van de rail, wanneer ik besloot om in de afgelopen maand een gewaagde sprong te nemen en bij een kitesurf school op mijn favoriete plek te gaan beginnen. Een uitgelaten kans, omdat ik dat altijd al graag wilde. Maar dit kon ik door zoveel redenen niet doorzetten.dsc_11901419293031.jpg

En het voelde alsof ik de grootste fout ooit gemaakt heb, dat ik het niet door kon zetten, gezien mijn kansen. Houd dat dan in dat ik zwak ben? Het niet vol kan houden..? Hatelijk gevoel, vooral om het niet vol te kunnen houden op de één of andere manier. Het lijkt erop alsof ik weer terug bij af ben. Dat ik weer overnieuw moet beginnen, diezelfde cirkel.

Advertisements

Update 9#

Ik kan een totaal van maar liefst 281 dagen op deze plek dat ik hier tot nu toe ”gewoond” heb, wegstrepen, de dagen van twee jaar geleden dat ik hier begonnen ben, meegerekend.

Ze zeggen dat een tweede keer op dezelfde plek terugkomen nooit hetzelfde zal zijn..En dat klopt precies! Teveel veranderingen. De vele ergernissen rondom. Het niet meer op gemak voelen en mezelf niet meer kunnen zijn. Ik kan in mijn ogen niets meer goeds zeggen over deze plek, de mensen. Ik heb meer dan genoeg gezien hier na alles. Een hoop meegekregen over de cultuur, het leven etc..De verhalen voor mijn boek over Egypte is dan ook meer dan genoeg over te schrijven. Ik wil met een nieuw verhaal komen over het land en zijn culturen. Alles samengevat..is dit gewoon niet voor mij weggelegd, terugkomen naar een plek dat ik al grotendeels gezien heb.

Vooral omdat het ergste dat ik hier tegenkom, zijn de ergernissen aan mezelf. Er komen momenten naar boven over mezelf, waar ik aan ga twijfelen…Waar ligt mijn hart het meest bij..? Watersport of Wintersport ? Kies ik toch voor mijn uitgestippelde droom achterna te gaan of maak ik opnieuw een omleiding en wat wil ik dan komende winter deze keer ? Terug naar het Oostenrijk avontuur of verder met een beach avontuur ? waarin ik me nog verder kan blijven focussen op wakeboarden & kitesurfen. Ik moet toegeven dat ik het leven in Oostenrijk, die 3 maanden dat ik daar zat, een stuk makkelijker vond, zonder ergens om te moeten geven, alsof ik een knop kon uitzetten. Waar ik me echt zo langzamerhand aan begon te hechten, het snowboarden begon te waarderen. Het gaf me op de 1 of andere manier, datgene wat ik zocht. Als ik daarop terug kijk, mis ik het ontzettend! Maar ga ik dan weer dezelfde fout maken als ik terug naar ook diezelfde plek zou gaan..? En al weet ik dan van mezelf dat ik dan toch wel weer ver over mijn grenzen heen zal gaan.

Kortom..Een grote fout om hier terug te komen, is mij inmiddels ontdekt, ondanks de doelen waarvoor ik daadwerkelijk naar deze plek kwam. Alles is hier voor mij te bekend. En hoe langer ik hier zit, hoe erger ik deze plek begin te vinden. En nu moet ik ook nog eens keer op keer alleen maar stappen terugnemen in plaats van stappen vooruit. En dan heb ik het eigenlijk over mijn wakeboard -en kitesurfleven.

Het wordt dan ook echt tijd dat ik weer weg ga, naar een andere plek, niet meer omkijken naar deze plek…verder gaan is het plan. Ondertussen kijken naar die ene juiste sponsor.VID-20180523-WA0045_000006.jpg

 

Maar ondanks dat dat nog niet helemaal soepel gaat, probeer ik nog altijd naar een ander soort uitweg te zoeken en zit ik er dan ook daadwerkelijk aan te denken om in het nieuwe jaar een pauze in lassen en in Nederland een studie te volgen, om zo mijn kansen voor Australië hopelijk te vergroten, maar ook om meer in de wintersport te gaan doen. Al wilde ik nooit meer terug gaan naar NL en daar weer een tijdje te blijven, om wat voor redenen dan ook. Dat is dan toch wel uiteindelijk hoe mijn leven eruit zal komen te zien, het heen en weer gereis tussen landen waar ik mijn watersport kan doen en hier en daar eens een winterseizoen op een snowboard kan gaan staan. Ik ben nu eenmaal verliefd geworden op zowel de watersport als ook de wintersport. Waarom zou ik dit niet gewoon kunnen combineren..?

 

Update 8#

comfortzone                                                                                                                                          Ik leef zo’n beetje in het water nu dat ik weer op deze plek ben. Ja..Ik ben weer in Egypte. Dezelfde plek als waar ik twee jaar geleden begonnen ben. En dat terwijl ik nooit voor een tweede keer naar een plek wilde gaan en zeker niet hier, met name om het echt op mezelf zijn. Maar ik zag dan aan de andere kant de kansen die ik hier nu met wakeboarden & kitesurfen zou kunnen hebben. GOPR0367_Moment3  GOPR0512_Moment.jpg

Naast dit is er nog een ander gevoel waarbij ik begin in te zien dat ik nog teveel in mijn comfortzone zit, ondanks de vrijheid in het wakeboarden, kitesurfen en andere watersporten hier. Deze plek is mij te toeristisch geworden, waar ik omringd ben door respectloze idioten en dan heb ik het niet eens alleen over de toeristen. Het was misschien een fout geweest om weer in dit toeristisch gebied terug te komen. Zes maanden op deze plek was meer dan lang genoeg om dan ook niet meer terug te keren. Heb hier grotendeels al veel gezien. Nu zie ik dit niet meer als reizen.

Normaal wanneer ik besloot om toch een paar dagen echt ergens naartoe te gaan, was het weliswaar meest van de keren een toeristische trekpleister zoals Venetië, Burano, Athene, Mykonos, Salzburg, Innsbruck. Maar toch..het was altijd een korte (soms maar 1 dag) en vooral ongeplande trip, om te sightseeing of de wind achter na te gaan voor kitesurfen. En daarin voelde ik me vrij, omdat ik geen verplichtingen had en rond kon dwalen op onbekende en niet toeristische straten en gebieden. Nu is alles mij al zo bekend hier na zo’n lange tijd hier al door te hebben gebracht. Nu deze weken kom ik niet verder dan in El Gouna in mijn vrije tijd. Sliders Cable Park om precies te zijn, om zo te trainen met wakeboarden. En zelfs ook wakeskate waar ik wat nieuwe tricks op heb kunnen doen, die ik kan overbrengen op wakeboarden.

Einde reisleven?                                                                                                                                    Mijn reisleven is de afgelopen jaren behoorlijk hectisch geweest met heel veel ups en downs, maar na drie jaar echt van Nederland naar buitenland en weer terug, heb ik een heel onverwachts besluit genomen om in het nieuwe jaar toch even in Nederland te blijven, volledig in de comfortzone te zitten. Niet lang in ieder geval. Een studie te volgen, om verder te komen. Hier moet ik heel wat stappen voor terug doen. Ik zie dit alleen om zo straks dan nog hogere stappen te kunnen nemen, zeker ook met de sponsors die ik nu heb. Dit leek mij gewoon het makkelijkste. Want nog altijd hou ik me bezig met het plan om naar Australie te gaan, om daar dan nog weer verder te studeren. Al lijkt het haast onmogelijk, gezien de manieren die ik geprobeerd heb om er sneller te komen, maar tot nu geen succes…

Dit besluit geeft mij onder andere ook meer tijd om verder te schrijven met het boek wanneer ik in Nederland zit. Al schrijf ik grootste gedeelte van mijn reisverhalen tijdens mijn reizen natuurlijk. Maar door zoveel andere dingen waar ik me op focuste, is het eigenlijk een beetje blijven liggen en heb ik er nog niets in verder kunnen schrijven over mijn tijd in Griekenland en Oostenrijk.

Uiteraard wil het ook niet zeggen, dat nu ik dus dit besluit neem, dan het reizen volledig opgeef. Nee..Dat zal ik nooit kunnen doen! Er staat namelijk sowieso nog een reis op de planning, een volledig ongeplande backpack/wakeboard reis naar Bali. Ik heb totaal niets gepland in deze reis, behalve het vliegticket en laat staan of dat ik er alleen heen ga

of niet. Een paar dagen besteed ik daar aan het wakeboarden uit. Voor de rest ga ik ook helemaal niets plannen eenmaal op Bali. Tijdens deze reis wil ik ongepland backpacken, uit de comfortzone. Spontaan en aan het einde van de wegen, zijn de beste avonturen.

imagesAls het je opwindend maakt en het tegelijkertijd toch ook beangstigend, dan beginnen ze pas echt. En dat is wat ik zoek op Bali.

Tot nu heb ik altijd alleen gestaan in dit soort stappen. Ook deze keer. Eigenlijk van begin af aan dat ik naar het buitenland ging, in mijn eentje stappen verder kon nemen of juist weer een aantal stappen terug moest nemen. Het alleen reizen doet zoveel meer met je dan alleen “jezelf vinden”, het veranderd je, of zoals in mijn geval ontdek je steeds betere en vooral uitdagender reisplannen, die dan op een gegeven moment toch

weer anders verlopen. Maar bovenal de vrijheid die je hebt als reiziger, waar ik uiteraard het meeste van geniet. Maar zo nu en dan merk je beetje bij beetje ook de mindere kanten, foute beslissingen, je gaat je ergeren aan al die toeristen om je heen waar je ook zit. Je gaat nadenken over je leven als reiziger.

Besluiten die je onverwachts neemt..zien wat het beste voor je is. Is dat egoïstisch? Niet in mijn ogen.

Update 6#

Na 5 zomermaanden in Griekenland gezeten te hebben, kwam ik weer op Nederlandse bodem en om eerlijk te zijn, ik haat het! Het voelt alsof ik alleen maar rondjes aan het maken ben. Van ander land terug naar Nederland , weer naar een ander land en dan terug naar Nederland. Zal ik hier ooit aan wennen….? Waarschijnlijk niet!

In Nederland, pas ik nergens bij en dat wil ik ook niet. Niet in dit land. Ik hoor hier niet. In de eerste paar dagen dat ik weer terug was in NL, voelde vreemd. Naarmate we weer een paar weken verder zijn, besef ik het weer..waarom ik deze plek ook alweer zo vreselijk vindt.

Van strandleven terug naar het dagelijkse routine in Nederland Het is alsof ik twee verschillende levens leid. Het ‘luxere’ strandleven in de andere landen en het saaie leventje in NL met tussendoor dan nog wel een winterseizoen ergens anders in de wintersport. In mijn strandleven ben ik op de èèn of andere manier een stuk actiever dan wanneer ik terug in Nederland ben, me bezig hou met de watersporten. In Griekenland heb ik regelmatig de kans gehad om mezelf te verbeteren met wakeboarden, dan wel achter een boot. Ik heb mezelf toen wijsgemaakt om hier voor nog meer te willen trainen, uiteindelijk aan een wedstrijd mee te doen. Dit zijn plannen die ik in het buitenland vaak tijdens mijn reizen tegenkom, maar eenmaal in Nederland lopen deze plannen totaal weer anders, en komt het weer neer op keuzes maken. Van mijn plannen komen niets meer terecht wanneer ik in Nederland ben. En hou ik me eigenlijk alleen maar bezig met het schrijven van de nieuwe verhalen over de plekken en avonturen voor mijn boek. En blijf ik nog steeds zoeken naar een juiste sponsor. Al gaat beide ook niet altijd zonder slag of stoot en wilde ik dit eigenlijk opgeven. Toch kan ik wel weer een nieuwe sponsor op mijn lijst erbij zetten voor het nieuwe jaar! Welke dat is, hou ik nog even voor mezelf. En wie weet wat er nog meer komt.

2018 Het jaar 2017 zit er op. Ik kan terugkijken op een bijzondere maar ook zeker uitdagend jaar. Het nieuwe jaar zal hopelijk vol met ook weer nieuwe avonturen zijn! En met een stap dichterbij naar Australië?! Wie weet!..ik blijf er in ieder geval hoop in houden.

Ik ben natuurlijk de enige die verantwoordelijk is voor mijn eigen pad. En hoe mijn nieuwe jaar eruit zal komen te zien. Waar ik naar toe ga, wat ik ga doen. Om iets te doen wat ik helemaal niet leuk vindt of iets dat niet voor mij is weggelegd, zou tijdsverspilling zijn, ook al zou het mij in bepaalde situaties heel erg helpen met het sparen voor Australië. Dan is het net hoe lang ik het juist op die plek kan uithouden.

Ik moest gewoon weer weg, maar wist totaal niet waar naar toe. Inplaats volgde ik mijn hart en kwam weer in Oostenrijk uit.

Inmiddels kan ik alweer ruim een maand hier in Oostenrijk wegstrepen met voornamelijk een periode van gewerkt te hebben. Mijn draai kan ik hier moeilijk vinden, anders dan bij de andere reizen. En ik ben hier eigenlijk vooral om de periode door te komen, met nog wel een compleet andere baan. Deze werkwereld ben ik niet gewend vergeleken met waar ik hiervoor gewerkt heb en zeker niet in zo’n land als Oostenrijk, terwijl juist deze werkbranche mij wel heel erg ligt.

Toch kijk ik er eigenlijk wel een beetje tegenop om hier tot maart 2018 te blijven, omdat sneeuw niet bepaald mijn ‘playground’ is en ook niet echt mijn ding. Bovenal lichamelijk ben ik er niet sterk genoeg voor, wat ik na 1 skitocht heb ondervonden..

Bovenal de reis die ik tot nu toe hier in mijn eentje gemaakt heb, heeft z’n ups en downs.. Sowieso heeft alleen reizen/ werken in buitenland zijn beperkingen op bepaalde momenten. En hoe vaak die er dan ook zijn…it sucks!! Er was een moment dat ik hier weer weg wilde. Had genoeg van de mensen om me heen, wilde weer gewoon het buitenbeentje zijn. Zelfs van de omgeving en het land had ik ook genoeg van.. Toch weet ik mezelf er altijd wel weer door heen te slaan, op wat voor manier dan ook! Maar ik besef dat dit land, niet mijn land is! Het blijft toch wel een hele omschakeling voor mij om van watersport naar wintersport te gaan.

Denk je juist net alles aardig voor elkaar te hebben, wil je het positief blijven bekijken, krijg je opnieuw een tegenslag! Ik zou denken dat dat een gewoonte word bij mij en ik er aan wen zo langzamerhand..niet dus! Zal mijn Oostenrijk avontuur ook hier nu eindigen?! Ik wil niet terug naar NL en kan ook niet terug dus nee. Een nieuwe poging. Sinds 2 weken ben ik verhuisd naar een dorp, 15 minuten verder van waar ik begon. Op een plek wat ook weer in ‘the middle of nowhere’ ligt. Maar vooral waarbij ik met nog eens opnieuw 3 stappen terug moet zetten! Zelfs in de werkwereld, een andere baan wat mij totaal niet ligt! Ik ontvluchtte juist Nederland om zo niet in de dagelijkse routine terecht te komen..Nu zit ik er alsnog in, maar dan in Oostenrijk! Het moeilijkste voor mij, dat ik nu in deze werkwereld zit, is dat de mensen in mijn omgeving niet of zeer moeilijk kunnen accepteren dat ik een totaal ander levensstijl heb en wil leiden. Dit brengt mij ook eigenlijk een beetje in een lastige situatie. Hierdoor lopen mijn plannen totaal anders. Natuurlijk weet ik dat ik dit zelf in de hand heb, maar nu ik weer een nieuwe sponsor erbij heb, kan en wil ik dit niet gaan verpesten! Ik probeer er boven te staan, om zeker hoger op te komen!

Snowboarden in Oostenrijk Zodra ik dan ook vrije momenten heb hier, ben ik graag weer het buitenbeentje, kan ik eindelijk een paar uurtjes weg van deze werkomgeving, met een board bezig zijn. In dit geval snowboarden wat ik dan opnieuw weer ben gaan oppakken en dat zoveel mogelijk tussen het dagelijkse sleur door. Eenmaal weer op een snowboard gestaan te hebben na twee jaar dacht ik juist dat ik het snowboarden zo goed als onder de knie zou hebben vanwege het vele wakeboarden. Dit heb ik zeker overschat! Het board gevoel is misschien hetzelfde, maar de houding is dan weer totaal anders, net als de techniek. En niet te vergeten de ondergrond. Met wakeboarden probeer je eigenlijk als het ware het board boven water te houden om zo vooruit te komen. Bij snowboarden is juist het geval dat je het board in de sneeuw houdt. Alles bij snowboarden is juist net het tegenovergestelde van wakeboarden. Nu heb ik een aantal keren heb mogen snowboarden, vier pogingen tot nu toe met een gekneusde pols, GoPro in tweeën en vele blauwe plekken later, was dit vooral met veel vallen en opstaan, ondanks dat, begin ik de wintersport wel wat meer te waarderen, zeker nu ik meer tijd over heb om te gaan snowboarden! Hoe ver ik daarin zal gaan komen is dan nog maar de vraag..

GOPR4728_Moment

Update 5#

Buitenbeentje                                                                                                                                   De eerste 11 weken heb ik team leider kunnen zijn van een Xperience Team in Simantro Beach. Twee weken ben ik weer team leider van mezelf geweest en stond ik er dus weer alleen voor in mijn werk. En ik dacht juist dat dat veel beter zou zijn, wat ook wel zo was later. Maar in de eerste paar dagen dat ik er weer alleen voor stond, hakte er best wel goed in, vooral vanwege deze plek en ondanks dat ik toch wel meer op mezelf ben.

Inmiddels heb ik deze plek nu al wel weer voor gezien. En is dit ook niet de plek waar ik me thuis voel. Ik weet eigenlijk ook helemaal niet waar mijn thuis is. Ik voel me thuis wanneer ik op reis, voor nu ieder geval. Hier in Chalkidiki is niet mijn plek. En zeker wanneer je hier al bijna 4 maanden zit en al veel plekken gezien hebt. Voor mij zijn bepaalde plekken 1 keer genoeg om te bezoeken.

Toch kan ik mij nog wel zo vermaken op het moment dat ik alleen op pad ben, een ‘lonely’ backpacker in een gebied dat eigenlijk ook helemaal niet zo bekend is onder toeristen.

Nieuwe hoofdstukken boek                                                                                                        Dat geeft mij weer een uitgelegen kans, om als reiziger meer over de provincie Chalkidiki en zijn drie schiereilanden te schrijven. Terwijl ik hier ondertussen ook al meer plekken, buiten Chalkidiki en de schiereilanden heb gezien. Dit levert voor mij weer gloednieuwe verhalen voor de volgende hoofdstukken. Nog niet zo heel lang terug heb ik dan ook door de stad Athene gereisd. Stiekem van binnen dacht ik dat ook Athene niet echt een stad is om er alleen naartoe te gaan, maar ik had het mis. Athene is zo niet vergelijkbaar met Cairo, waar ik een jaar terug zat. Het voelde veiliger in Athene. Zoveel verschillende nationaliteiten. Ik kon er gewoon ‘old skool’ met een kaart eindeloos verdwalen en rondlopen door de straten zonder lastig gevallen te worden of aangestaard te worden als een vreemd iemand die er niet vandaan komt.

Kitesessie Mykonos                                                                                                                        En vervolgens na twee dagen Athene, door te reizen met de boot naar Mykonos eiland. Zodat ik alsnog een kitesessie kon meemaken dit kiteseizoen, zeker omdat het toch wel heel erg kriebelde om weer te gaan kitesurfen na een bijna een jaar te hebben moeten missen. Deze kitesessie voelde dan ook onwijs goed om meteen weer op het water te starten. En het ging zelfs zo goed, dat ik vanaf een boot kan waterstarten.DSC_1043

 

DSC_1046.JPGWatersport en reizen is nu alles voor me en daarmee heb ik besloten een stap hoger te gaan, met mezelf en samen met een personal trainer klaar te stomen voor een wedstrijd in El Gouna. Dan wel wakeboarden. Met name omdat ik zoveel kansen heb kunnen nemen om te gaan wakeboarden hier inplaats van kitesurfen. Uiteraard doe ik ze beide heel graag, maar de gelegenheid om hier te kitesurfen zit er gewoon niet in. Ik heb me zo aardig weten te ontwikkelen in het wakeboarden dat ik daar ook mee verder wil. De kans geven aan wedstrijden mee te doen. Mezelf tot het uiterste drijven, met name omdat deze twee sporten zoveel voor me betekenen.

20727992_1954734234546597_7613325696397015661_n20770431_1955191121167575_638716420547752583_n

De langzame route naar Australië                                                                                         Het grote doel, sparen voor die ene studie lijkt nog totaal niet in zicht te komen, gezien het in 2019 vast staat. Zelfs het einde van het voldoende gespaard te hebben, komt in mijn ogen nog lang niet dichterbij! Met nu nog steeds reizen als hobby en nog altijd zoekende naar die ene juiste sponsor, kom ik maar niet verder naar dat doel. Reizen en tegelijkertijd watersport certificaten behalen is soms moeilijk te combineren qua budget vooral, met ook nog eens Australië als doel terwijl ik mezelf juist wijsgemaakt de wereld rond te reizen door boardsport plekken te ontdekken! Jammer genoeg is rezien niet gratis, tenzij je het anders gaat bekijken natuurlijk..ik besef ook dat ik dan eigenlijk een keuze zou moeten maken, wil ik naar Australië. Maar waarom zou ik hetgene wat mij het meest gelukkig maakt, opgeven?! Dan zou mijn boek ook nooit af kunnen komen, terwijl ik het boek aan het schrijven puur vanwege mijn reizen die ik maak.

Toch blijf ik de hoop houden dat het mij gaat lukken, dan wel niet in 2019, maar in een andere jaar. 

Nog altijd durf ik met weinig zekerheid te zeggen hoe mijn toekomst eruit ziet. Al weet ik diep van binnen wel welke kant ik op wil. Het zomerseizoen zit er hier alweer bijna op, met nog op z’n minst 6 weken te gaan, vlieg ik weer terug naar Nederland na 5 maanden Griekenland. Wat ga ik dan doen..? dat blijft altijd een vraag  met hoe ik de winterperiode door ga komen. Al staat Egypte wel weer opnieuw in de planning of in ieder geval in gedachten, deze keer voor in de winter. Maar of dat door gaat is niet zeker.  Dit geldt natuurlijk ook voor volgend jaar weer. Heb ik dan eindelijk een baan in de surfsport.?! Wie weet hoe dat gaat lopen.

PicsArt_06-16-12.38.49.png

Update 4#

Het strandleven                                          Het voelt weer als thuiskomen voor mij! Het strandleven is wat bij mij het beste past, nu ik dat na de verschillende reizen ontdekt heb over mezelf. Nergens anders dan de ‘beachlife’ is wat mij het meest op mijn gemak maakt en waar ik mezelf kan zijn. En op welke strandplek het dan is, maakt mij echt niets uit. Alles behalve NL natuurlijk. 
Team leider in Griekenland                        Nu werk ik alweer bijna een maand op het strand in Kassandra, simantro Beach Griekenland. Na 2 jaar verschillende reizen te hebben gemaakt, ben ik in de tussentijd doorgegroeid naar team leider in Chalkidiki. Alleen reizen heeft iets, een kracht dat niet iedereen aan kan. Het heeft mij juist sterker gemaakt. Hoe heb ik na de afgelopen 2 jaar zo ver kunnen komen..? Ik besef dat ik er juist zo naar toe heb gewerkt en ik nog hoger wil bereiken. 

Nu is het aan mij leidinggevende te zijn van dit seizoen in Simantro Beach. Een hele verantwoordelijke functie, waar nog erg veel bij komt kijken dan dat fantastische baantje op strand. En zeker nu ik in alles ook het aanspreekpunt ben en zelfs de beslissingen mag nemen. 

Ik leef hier nu een simpel leven, net zoals in Egypte vorige zomer. Alleen zie ik dit toch wel weer anders. Uiteraard omdat het een andere land is, maar vooral ook door de manier hoe ik hier te werk ben. Ik woon erg afgelegen in het bos, buiten het hotelterrein en dus ook mijn werkplek. En woon tussen het ongedierte die wij Nederlanders nog niet eens kunnen benoemen en ver van de buiten wereld met geen één rijdende bus of stad in de buurt. De grotere stad Thessaloniki ligt hier zo’n 2 uur vandaan met de auto, waar ik niet echt iets aan heb als ik geen auto kan huren. Ik beschik dan wel over een mountainbike, waar de omgeving wel zeker voor geschikt is vanwege de bergen, maar aan de andere kant is het ook weer niet zo handig door de stijlen bergen die je hier hebt. En het is haast onmogelijk om op sommige plekken te mountainbiken, omdat je dan vaak wel eens over de hoofdweg moet. En ik ben er achter gekomen dat de Grieken hier als gekken rijden en regelmatig wel eens een ongeluk veroorzaken. 

De meest omringende dorpjes die hier in de buurt zitten, zijn redelijk te bereiken met de mountainbike of lopend vanaf het strand of over de bergen, maar ik merk dat de tijd in deze dorpjes stil heeft gestaan en is er nauwelijks of helemaal niets te zien. Kortom ik kan eigenlijk niet echt een kant op. 

Met nu ik leidinggevende ben, kan ik helaas ook niet zomaar weg gaan. Veel heb ik dan ook nog niet echt kunnen zien van dit land. En of ik hier nog wel een kans krijg om meer van dit land te zien, is nog maar even afwachten. Nu ben ik dan weer afhankelijk van mijn werk. 

Watersports                                                      Aan de andere kant doordat ik weinig reis naar plekken hier en weinig of helemaal geen geld uitgeef, gaat het sparen een stuk sneller. Dit in het grote voordeel van des te eerder ik naar Australië kan! Toch had ik stiekem ook wel gehoopt om hier het kitesurfen weer op te pakken, waar ik geëindigd was in Egypte. Maar dat is echter te ver van mijn woon en werkplek vandaan. En hier wordt helaas niet gekitesurft. Met name omdat de wind gewoon heel slecht is. Voordeel, ik als watersportliefhebber kan mij hier wel bezig houden en in verder ontwikkelen in het wakeboarden. Deze keer dan wel achter een boot. En een nieuwe sport voor mij, SUPpen. En zelfs surfen!! Maar toch verlang ik nog wel het meest naar kitesurfen, nu ik daar al aardig ver mee ben gekomen. 

Voor nu zal ik het dus bij alleen wakeboarden en SUPpen moeten houden. En kan ik niet verder reizen dan op de plek waar ik nu zit. Maar één ding weet ik wel, dit is het leven, waar ik naar verlangde. Ook al heb ik niet het super deluxe leven. Ik ben eindelijk weer in een ander land! Tegelijkertijd genieten van de dingen die ik nu in dit land en in de komende landen kan doen, geweldige verhalen erover schrijven en ook gewoon sparen voor mijn droom studie in Australië. Of dat kan? Jazeker! 

Vivida Lifestyle @Greece 

It feels like coming home for me!! 😎🌊       #Greece #oceanview #seaismyplayground #adventurer #watersports #boardgirl #traveltheworld 

https://www.vividalifestyle.com

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑