comfortzone                                                                                                                                          Ik leef zo’n beetje in het water nu dat ik weer op deze plek ben. Ja..Ik ben weer in Egypte. Dezelfde plek als waar ik twee jaar geleden begonnen ben. En dat terwijl ik nooit voor een tweede keer naar een plek wilde gaan en zeker niet hier, met name om het echt op mezelf zijn. Maar ik zag dan aan de andere kant de kansen die ik hier nu met wakeboarden & kitesurfen zou kunnen hebben. GOPR0367_Moment3  GOPR0512_Moment.jpg

Naast dit is er nog een ander gevoel waarbij ik begin in te zien dat ik nog teveel in mijn comfortzone zit, ondanks de vrijheid in het wakeboarden, kitesurfen en andere watersporten hier. Deze plek is mij te toeristisch geworden, waar ik omringd ben door respectloze idioten en dan heb ik het niet eens alleen over de toeristen. Het was misschien een fout geweest om weer in dit toeristisch gebied terug te komen. Zes maanden op deze plek was meer dan lang genoeg om dan ook niet meer terug te keren. Heb hier grotendeels al veel gezien. Nu zie ik dit niet meer als reizen.

Normaal wanneer ik besloot om toch een paar dagen echt ergens naartoe te gaan, was het weliswaar meest van de keren een toeristische trekpleister zoals Venetië, Burano, Athene, Mykonos, Salzburg, Innsbruck. Maar toch..het was altijd een korte (soms maar 1 dag) en vooral ongeplande trip, om te sightseeing of de wind achter na te gaan voor kitesurfen. En daarin voelde ik me vrij, omdat ik geen verplichtingen had en rond kon dwalen op onbekende en niet toeristische straten en gebieden. Nu is alles mij al zo bekend hier na zo’n lange tijd hier al door te hebben gebracht. Nu deze weken kom ik niet verder dan in El Gouna in mijn vrije tijd. Sliders Cable Park om precies te zijn, om zo te trainen met wakeboarden. En zelfs ook wakeskate waar ik wat nieuwe tricks op heb kunnen doen, die ik kan overbrengen op wakeboarden.

Einde reisleven?                                                                                                                                    Mijn reisleven is de afgelopen jaren behoorlijk hectisch geweest met heel veel ups en downs, maar na drie jaar echt van Nederland naar buitenland en weer terug, heb ik een heel onverwachts besluit genomen om in het nieuwe jaar toch even in Nederland te blijven, volledig in de comfortzone te zitten. Niet lang in ieder geval. Een studie te volgen, om verder te komen. Hier moet ik heel wat stappen voor terug doen. Ik zie dit alleen om zo straks dan nog hogere stappen te kunnen nemen, zeker ook met de sponsors die ik nu heb. Dit leek mij gewoon het makkelijkste. Want nog altijd hou ik me bezig met het plan om naar Australie te gaan, om daar dan nog weer verder te studeren. Al lijkt het haast onmogelijk, gezien de manieren die ik geprobeerd heb om er sneller te komen, maar tot nu geen succes…

Dit besluit geeft mij onder andere ook meer tijd om verder te schrijven met het boek wanneer ik in Nederland zit. Al schrijf ik grootste gedeelte van mijn reisverhalen tijdens mijn reizen natuurlijk. Maar door zoveel andere dingen waar ik me op focuste, is het eigenlijk een beetje blijven liggen en heb ik er nog niets in verder kunnen schrijven over mijn tijd in Griekenland en Oostenrijk.

Uiteraard wil het ook niet zeggen, dat nu ik dus dit besluit neem, dan het reizen volledig opgeef. Nee..Dat zal ik nooit kunnen doen! Er staat namelijk sowieso nog een reis op de planning, een volledig ongeplande backpack/wakeboard reis naar Bali. Ik heb totaal niets gepland in deze reis, behalve het vliegticket en laat staan of dat ik er alleen heen ga

of niet. Een paar dagen besteed ik daar aan het wakeboarden uit. Voor de rest ga ik ook helemaal niets plannen eenmaal op Bali. Tijdens deze reis wil ik ongepland backpacken, uit de comfortzone. Spontaan en aan het einde van de wegen, zijn de beste avonturen.

imagesAls het je opwindend maakt en het tegelijkertijd toch ook beangstigend, dan beginnen ze pas echt. En dat is wat ik zoek op Bali.

Tot nu heb ik altijd alleen gestaan in dit soort stappen. Ook deze keer. Eigenlijk van begin af aan dat ik naar het buitenland ging, in mijn eentje stappen verder kon nemen of juist weer een aantal stappen terug moest nemen. Het alleen reizen doet zoveel meer met je dan alleen “jezelf vinden”, het veranderd je, of zoals in mijn geval ontdek je steeds betere en vooral uitdagender reisplannen, die dan op een gegeven moment toch

weer anders verlopen. Maar bovenal de vrijheid die je hebt als reiziger, waar ik uiteraard het meeste van geniet. Maar zo nu en dan merk je beetje bij beetje ook de mindere kanten, foute beslissingen, je gaat je ergeren aan al die toeristen om je heen waar je ook zit. Je gaat nadenken over je leven als reiziger.

Besluiten die je onverwachts neemt..zien wat het beste voor je is. Is dat egoïstisch? Niet in mijn ogen.

Advertisements